Rüyamda annemi gördüm

İçimde bir boşluk…
telefonun önüne geldim, hangi numarayı arayacağım ki…
onun artık bir numarası bile yok!
özledim, çok özledim, bir sesini duysam…
ağlıyorum…
hadi gel diyorum, gerçek değil tüm bunlar, sesim bana geri dönüyor, ağladıkça daha çok ağlıyorum,
odaları dolaşıyorum birer birer…
ama hiç birinden çıkmıyor…
herkes dönebilmişken yaşantısına, ben yaşamıyor, olduğum yerde durmuş seni bekliyorum…
zaman, mekan, yaşama hevesim, mutluluğum gitmiş seninle…
hala yalvarıyorum geri dön diye, aslında inanmıyorum bile gittiğine!
Halama diyorum ki;
sesini duymayacağım artık hiç, benim annem bir daha hiç mis kokmayacak biliyorum,
bir daha sarılamayacağım, girip kucağında uyuyamayacağım, soğuktan üşümüşken ellerim ısıtamayacağım ellerinde…
Anne diyemeyeceğim artık biliyorum!

Uyandım…
gözümde yaşla uyandım, daha da çok ağladım, uyuşmuş kollarımla perdeyi araladım,
sabah olmak üzere…
telefonun önüne geldim, Annemi aradım,
geç açtı, efendim dedi, iyiyim dedi, namazımı kılıp yattım dedi, baban yanımda dedi…
titrek sesimle kapatabildim ancak telefonu,
Ağladım çok ağladım…
Ama anladım ki bir kere daha, ağlamak, sızlanmak, pişmanlıklar sadece kişinin kendisi için, giden hiç duraklamadan gidiyor vakti gelince…
Ve ben şükürler olsun ki Anne diyebiliyorum…

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir